จู่ ๆ ความรู้สึกก็เคว้งคว้าง อ้างว้างชอบกล ทำไมกันนะ...?
มองหามือถือ แล้วกดหมายเลข 5 โทรด่วนโดยทันทีด้วยหัวใจที่ร่ำร้องอยากจะฟังเสียง
"เหงา และคิดถึง ก็แค่คิดถึง ไม่มีอะไร"  น้ำเสียงสั่นคลอเพราะสิ่งที่ต้องการประสบผลพร้อมกับน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ แต่สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่
ถึงแม้ปลายสายจะสงสัยว่าเป็นอะไร เนื่องจากมันเป็นเรื่องแปลก ด้วยคำพูดและอารมณ์ มันต่างออกไป ก็เข้าใจ แต่บอกได้ด้วยความรู้สึกตอนนี้ว่า
เหงาเหลือเกิน เหงาจากหัวใจ
ไม่บ่อยนักที่จะรู้สึกแบบนี้ ทำไมกัน ตัวเราเองก็ยังเฝ้าถามจนถึงตอนนี้...มันแปลก
ได้คุยกันแค่ไม่ถึง  4 นาทีก็ต้องวางสายไป เพราะปลายสายต้องทำงาน
 
 
"รู้ว่าเธอไม่มีเวลาให้กันมากมาย เพราะเธอต้องทำงานและงานก็หนักและเหนื่อยเหลือเกิน
ซึ่งจุดนั้น ตัวฉันเข้าใจดี แต่หากขอได้ และมันไม่มากจนเกินไป ฉันขอเธอได้มั้ย
ช่วยใจแบ่งมาให้ฉันบ้าง"
ในใจฉันคิดอยู่เช่นนี้
 
 
คนที่ทำงาน มักไม่เหลือใจให้คิดเรื่องแบ่งความรู้สึกใส่ใจในความรักบ้างเลยหรือ ?
แล้วเราจะเป็นอย่างนั้นมั้ย ?
ถ้าเกิดได้งานขึ้นมา ตัวเราจะหมกอยู่กับงาน จนลืม..สนใจความรักที่ต้องใส่ใจด้วยมั้ย
หรือเพราะว่า ผู้ชายเป็นแบบนี้ ต้องทำงาน บ้างาน
หรือเพราะฉันยังไม่เคยสัมผัสชีวิตของคนทำงานจริง ๆ เลยไม่รู้ เหนื่อย ยุ่ง จนไม่มีเวลา มันเป็นยังไง
 
 
หวั่นไหวแล้วสิ หวั่นใจตัวเอง...กลัวจะดูแลความรักได้ไม่ดีพอหากเป็นคนทำงาน
เพราะอย่างน้อย ๆ ก็อยากโอบอุ้มความรักที่มีให้กันและกัน
อย่างน้อย ๆ ก็เป็นฝ่ายเตือนว่าความรักมีตัวตันอยู่จริงและกระตุ้นความรักของเราให้มั่นคงเสมอ
อย่างน้อย ๆ นะ อย่างน้อย ๆ
มันก็เป็นหนึ่งสิ่งที่จะทำได้ด้วยความรู้สึกที่เรียกว่ารัก
ต่อเติมความหมายของคำว่าเรา
แล้วก้าวเดินไปด้วยกัน 
 
 
เอ๋....? แล้่วเธอจะคิดแบบนี้ไหมนะ คิดบ้างไหมนะ
เพราะคำว่า "เรา" มันคือ ฉัน และ เธอ ไม่ใช่ ฉัน หรือ เธอ .......
 
 
 
 
 
 
 
ลงท้าย ::: ฉันมันก็แค่คนว่างงาน เหงา แล้วก็คิดไปโน้นนี้เรื่อยเปื่อย

Comment

Comment:

Tweet

* - *

เอาน่า ๆๆๆๆ


ว่างงานก็ได้ หยุดคิดอะไร ไปเรื่อยนะ ดีออก